De zonen zijn terug en omdat het weer nauwelijks uitnodigt tot de door ons zo gekoesterde avondwandeling met ijsje nestelden wij ons op de bank voor de TV die het inmiddels weer doet. Zij voelden weinig voor de programma's waar ik naar wilde kijken en aangezien ik weinig voelde voor de programma's die zij wilden zien sloten we een compromis. Het programma dat we allemaal niet wilden zien en waar we dus naar gingen kijken heette 'Dating in the dark'. In dat programma gaan drie single dames en drie single heren elkaar leren kennen in het donker. Op die manier, zo is de bedoeling, leren zij elkaars innerlijk kennen voordat het uiterlijk roet in het eten gaat gooien.

Interessant experiment waarbij blijkt dat het uiteindelijk, wanneer het licht even aangaat, toch gaat om de fysiek. Maar dit terzijde.

Goed.

Er zat een vrouw tussen met een zoon van 9. In het verleden waren bij haar alle relaties stukgelopen op het feit dat zij al een kind heeft. De man die zij in het donker trof stond ook niet te juichen bij het concept 'readymade family' en vertelde haar dit. Zij was verdrietig. Huilend legde zij haar nieuwe vriendinnen na de ontmoeting uit dat het 'allemaal heel moeilijk was als je al een kind hebt'. De zonen op de bank werden opmerkelijk stil. Even werd een zijdelingse blik op mij geworpen.

"Ja ja' zei ik '…het valt ook allemaal niet mee'. Ik weet tegen wie ik het zeg. Zij delen mijn humor en voelden zich dan ook totaal niet aangesproken. 'Maar mam' zei David 'die man is gewoon een lul'. Dat had hij snel gezien.

Het duurde gelukkig niet lang voordat ook de vrouw in kwestie tot dit inzicht kwam. Na de huilpartij trof zij de man in kwestie nog een keer in het donker. Zij was bereid om hem te vergeven. Sterker nog ; 'hij kon er helemaal niets aan doen…' In het nieuwe donker bleek hij niet te kunnen dansen en probeerde hij haar te zoenen. De initiële nieuwsgierigheid om hem te zien was weg. En zij ook. Ze pakte haar koffers en verdween. De man was hiervan niet op de hoogte en stond al boksbewegingen makend in de duisternis te wachten tot hij haar zou zien. Toen het licht aanging was er niets.

De zonen en ik deden onze eigen 'boks' op de bank.

'Goed gedaan' zei David.

'Ik schaam me kapot voor mannen af en toe 'zei de kabouter.

Ik zei niets. Ik heb leuke mannen op de bank. Een hele geslaagde 'readymade family'. Je moet wel van hele goede huize komen als je daarbij mag als man.

De zonen zijn terug en omdat het weer nauwelijks uitnodigt tot de door ons zo gekoesterde avondwandeling met ijsje nestelden wij ons op de bank voor de TV die het inmiddels weer doet. Zij voelden weinig voor de programma's waar ik naar wilde kijken en aangezien ik weinig voelde voor de programma's die zij wilden zien sloten we een compromis. Het programma dat we allemaal niet wilden zien en waar we dus naar gingen kijken heette 'Dating in the dark'. In dat programma gaan drie single dames en drie single heren elkaar leren kennen in het donker. Op die manier, zo is de bedoeling, leren zij elkaars innerlijk kennen voordat het uiterlijk roet in het eten gaat gooien.

Interessant experiment waarbij blijkt dat het uiteindelijk, wanneer het licht even aangaat, toch gaat om de fysiek. Maar dit terzijde.

Goed.

Er zat een vrouw tussen met een zoon van 9. In het verleden waren bij haar alle relaties stukgelopen op het feit dat zij al een kind heeft. De man die zij in het donker trof stond ook niet te juichen bij het concept 'readymade family' en vertelde haar dit. Zij was verdrietig. Huilend legde zij haar nieuwe vriendinnen na de ontmoeting uit dat het 'allemaal heel moeilijk was als je al een kind hebt'. De zonen op de bank werden opmerkelijk stil. Even werd een zijdelingse blik op mij geworpen.

"Ja ja' zei ik '…het valt ook allemaal niet mee'. Ik weet tegen wie ik het zeg. Zij delen mijn humor en voelden zich dan ook totaal niet aangesproken. 'Maar mam' zei David 'die man is gewoon een lul'. Dat had hij snel gezien.

Het duurde gelukkig niet lang voordat ook de vrouw in kwestie tot dit inzicht kwam. Na de huilpartij trof zij de man in kwestie nog een keer in het donker. Zij was bereid om hem te vergeven. Sterker nog ; 'hij kon er helemaal niets aan doen…' In het nieuwe donker bleek hij niet te kunnen dansen en probeerde hij haar te zoenen. De initiële nieuwsgierigheid om hem te zien was weg. En zij ook. Ze pakte haar koffers en verdween. De man was hiervan niet op de hoogte en stond al boksbewegingen makend in de duisternis te wachten tot hij haar zou zien. Toen het licht aanging was er niets.

De zonen en ik deden onze eigen 'boks' op de bank.

'Goed gedaan' zei David.

'Ik schaam me kapot voor mannen af en toe 'zei de kabouter.

Ik zei niets. Ik heb leuke mannen op de bank. Een hele geslaagde 'readymade family'. Je moet wel van hele goede huize komen als je daarbij mag als man.

Mijn vader was over het algemeen heel leuk. Goede humor, olijk, af en toe afwijkend van de norm voor vaders van zijn tijd en origineel. Maar soms was hij nurks en narrig. Vanavond schoot mijn jarige zuster en mij zo'n nurksigheid van mijn vader te binnen. Op dat moment was het niet grappig maar als je de stof van jaren eraf blaast, hetgeen wij deden, blijft er een hilarisch pareltje over.

Het was zo : mijn zus had een feestje bij een jarige vriendin in Wageningen, zij zal 17 geweest zijn of daaromtrent. Ergens tijdens het feestje onstond het plan bij mijn zus en bij Mette, haar vriendin, om te blijven logeren. Een plan waar mijn vader, die haar rond tien uur zou ophalen, om onduidelijke redenen niet van op de hoogte werd gebracht. Tegelijkertijd onstond er aan Oosterbeekse zijde ook een plan. Mijn broer en ik zouden, reeds in pyama, meerijden naar Wageningen, verstopt onder een deken op de achterbank. Als mijn zus dan ingeladen was zouden wij tevoorschijn springen en heel hard 'Boe!!!' roepen. Mijn broer en ik vonden het idee briljant en piesten bij voorbaat al bijna in onze pyama's uit pure voorpret.

Goed.

Mijn vader reed, al enigszins getergd omdat hij de deur nog uitmoest, richting Wageningen. Mijn broer en ik hielden ons zo koest mogelijk onder de deken op de achterbank. Eenmaal in Wageningen stapte mijn vader uit bij het huis van Mette en kreeg daar te horen dat mijn zuster niet van zins was mee terug te reizen. Zij smeekte mijn vader, hierbij gesteund door een uitgelaten Mette en een al evenzeer uitgelaten tante van Mette, te mogen blijven. Mijn vader was niet bestand tegen de druk van deze Deense vrolijkheid en knorde nurks, met de pest in zijn lijf, uiteindelijk een woord van instemming. Daarna beende hij driftig terug naar de auto waar mijn broer en ik, nog steeds onder de deken, het bijna niet meer hielden van de spanning. Eenmaal in de auto gaf mijn vader plankgas, hiermee zijn ongenoegen uitend. Hij gaf zich niet gemakkelijk gewonnen. De tante van Mette stond mijn razende vader nog vrolijk uit te zwaaien, zich van geen ongenoegen bewust.

Mijn broer en ik lagen inmiddels op scherp op de achterbank. De G-forces van het plotseling met grote vaart optrekken van de Renault 4 duwde ons even tegen de achterbank aan maar toen wij de balans hervonden hadden sprongen wij simultaan onder de deken vandaan, in de overtuiging dat ook mijn zus inmiddels in de auto zat en riepen, geheel volgens plan,'Boé!!!!'

Laten we zeggen deze verrassing een ongunstige uitwerking had op het toch al aangetaste humeur van mijn vader. Wel waren wij een dankbaar onderwerp voor de toorn van mijn vader. Vloekend reed hij van Wageningen naar Oosterbeek. Eenmaal thuis werden wij het bed ingebulderd.

Nogmaals: op dat moment was het niet grappig maar nu, zoveel jaren later, op het feestje van mijn zus bleek het hilarisch.

Mijn vader was over het algemeen heel leuk. Goede humor, olijk, af en toe afwijkend van de norm voor vaders van zijn tijd en origineel. Maar soms was hij nurks en narrig. Vanavond schoot mijn jarige zuster en mij zo'n nurksigheid van mijn vader te binnen. Op dat moment was het niet grappig maar als je de stof van jaren eraf blaast, hetgeen wij deden, blijft er een hilarisch pareltje over.

Het was zo : mijn zus had een feestje bij een jarige vriendin in Wageningen, zij zal 17 geweest zijn of daaromtrent. Ergens tijdens het feestje onstond het plan bij mijn zus en bij Mette, haar vriendin, om te blijven logeren. Een plan waar mijn vader, die haar rond tien uur zou ophalen, om onduidelijke redenen niet van op de hoogte werd gebracht. Tegelijkertijd onstond er aan Oosterbeekse zijde ook een plan. Mijn broer en ik zouden, reeds in pyama, meerijden naar Wageningen, verstopt onder een deken op de achterbank. Als mijn zus dan ingeladen was zouden wij tevoorschijn springen en heel hard 'Boe!!!' roepen. Mijn broer en ik vonden het idee briljant en piesten bij voorbaat al bijna in onze pyama's uit pure voorpret.

Goed.

Mijn vader reed, al enigszins getergd omdat hij de deur nog uitmoest, richting Wageningen. Mijn broer en ik hielden ons zo koest mogelijk onder de deken op de achterbank. Eenmaal in Wageningen stapte mijn vader uit bij het huis van Mette en kreeg daar te horen dat mijn zuster niet van zins was mee terug te reizen. Zij smeekte mijn vader, hierbij gesteund door een uitgelaten Mette en een al evenzeer uitgelaten tante van Mette, te mogen blijven. Mijn vader was niet bestand tegen de druk van deze Deense vrolijkheid en knorde nurks, met de pest in zijn lijf, uiteindelijk een woord van instemming. Daarna beende hij driftig terug naar de auto waar mijn broer en ik, nog steeds onder de deken, het bijna niet meer hielden van de spanning. Eenmaal in de auto gaf mijn vader plankgas, hiermee zijn ongenoegen uitend. Hij gaf zich niet gemakkelijk gewonnen. De tante van Mette stond mijn razende vader nog vrolijk uit te zwaaien, zich van geen ongenoegen bewust.

Mijn broer en ik lagen inmiddels op scherp op de achterbank. De G-forces van het plotseling met grote vaart optrekken van de Renault 4 duwde ons even tegen de achterbank aan maar toen wij de balans hervonden hadden sprongen wij simultaan onder de deken vandaan, in de overtuiging dat ook mijn zus inmiddels in de auto zat en riepen, geheel volgens plan,'Boé!!!!'

Laten we zeggen deze verrassing een ongunstige uitwerking had op het toch al aangetaste humeur van mijn vader. Wel waren wij een dankbaar onderwerp voor de toorn van mijn vader. Vloekend reed hij van Wageningen naar Oosterbeek. Eenmaal thuis werden wij het bed ingebulderd.

Nogmaals: op dat moment was het niet grappig maar nu, zoveel jaren later, op het feestje van mijn zus bleek het hilarisch.

Ik streek vanavond neer op een terras nadat ik een feel-good movie had gezien in de Toneelschuur. Aan mijn tafeltje zaten, door mede Haarlem blogger MJ bejubeld journalist RS en zijn kompaan MV, een vriendelijke muzikant. Al snel ging het gesprek over Noorwegen. Preciezer : het gesprek, aanstonds discussie, ging over de Dader van Noorwegen. Na het drama volstaat de duiding 'Noorwegen' wanneer men het heeft over het bloedbad dat Anders Breivik aanrichtte.

De centrale vraag was: moet je het manifest van Breivik en het filmpje dat hij maakte openbaar maken? Die vraag drong zich gisteren al op bij het raadplegen van facebook. Een prominente Nederlander die ik hoog heb zitten had het filmpje nog net op tijd van Youtube weten af te trekken en op zijn account geplaatst. Geheel overeenkomstig mijn voornemen wat gas terug te nemen op het moment dat ik een mening heb, telde ik tot tien. Ik gebruikte die tien tellen eigenlijk voornamelijk om bondig samen te vatten wat ik voelde en plaatste vervolgens de reactie : je doet nu precies wat die creep wil dat je doet… Een reactie op die reactie bleef lange tijd uit.

Op het terras was RS een andere mening toegedaan. 'Laat de krankzinnigheid zien van deze man en dan zijn mensen heus wel in staat om het te zien voor wat het is : een ongenuanceerde, ongefundeerde oproep voor geweld tegen een gevaar dat in wezen niet bestaat'.

Nu ben ik geen cynicus. Ik geloof nog steeds dat mensen van nature goed zijn en heel goed in staat zijn om goed van kwaad te onderscheiden. Ik vind nog steeds genoeg bewijzen om deze stelling te onderstrepen. Maar: ik heb het filmpje bekeken. Twee keer. De eerste keer heb ik mijn afschuw en ongeloof weggeslikt, de tweede keer heb ik geprobeerd te vergeten door wie het filmpje is gemaakt en ben 'zo objectief mogelijk' gaan kijken. En kon ik me voorstellen dat er mensen zijn bij wie al een bodem van angst en onzekerheid is gevormd, een voedzame bodem, verrijkt door de humus van rottende ongenuanceerdheid die zij de afgelopen jaren door Wilders en consorten toegediend hebben gekregen, die de boodschap van Breivik omhelzen. Moet je die mensen een tienstappen plan en een motivatie geven om de toch al onder druk staande democratie en beschaving verder te kunnen vernietigen? Lijkt mij een gevaarlijk experiment.

RS en HdW (de laatste reageerde tijdens de discussie, al was hij hiervan niet op de hoogte) zijn dus van mening dat je dit moet laten zien om de krankzinnigheid ervan zichtbaar te maken. Maak het openbaar. Inherent aan die mening is de overtuiging dat iedereen in staat is om de krankzinnigheid ervan in te zien. Ik geloof niet meer dat dat waar is. Over de gruwelijkheid van de daden van Breivik zullen de meesten het wel eens zijn : onacceptabel. Maar als de motieven erachter worden begrepen en worden omhelsd, dan is een vrezen voor een herhaling van de gruweldaad terecht. Want wees eerlijk : als je zolang bezig bent als Breivik om je angst woorden en vorm te geven, dan wil je publiek. Anders was het zonde van je tijd. Een Lone Wolf huilt omdat hij gehoord wil worden, hij huilt om zijn roedel te verzamelen.

En tot slot : als moeder dan nog even. Of als vader. Stel je bent je zestienjarige zoon verloren. Omdat hij, terwijl hij probeerde te vluchten van de dood op de oever, door zijn hoofd is geschoten. Stel je bent die moeder. Of vader. Hoe voel je je dan als je ziet dat jouw kind, dat ook een visie had, nooit meer gehoord zal worden terwijl de woorden van zijn moordenaar wereldwijd verspreid worden? Hij krijgt een stem terwijl, neen, omdát die van jouw kind voor altijd is verstomd. Ik weet wat ik zou voelen.

Ik streek vanavond neer op een terras nadat ik een feel-good movie had gezien in de Toneelschuur. Aan mijn tafeltje zaten, door mede Haarlem blogger MJ bejubeld journalist RS en zijn kompaan MV, een vriendelijke muzikant. Al snel ging het gesprek over Noorwegen. Preciezer : het gesprek, aanstonds discussie, ging over de Dader van Noorwegen. Na het drama volstaat de duiding 'Noorwegen' wanneer men het heeft over het bloedbad dat Anders Breivik aanrichtte.

De centrale vraag was: moet je het manifest van Breivik en het filmpje dat hij maakte openbaar maken? Die vraag drong zich gisteren al op bij het raadplegen van facebook. Een prominente Nederlander die ik hoog heb zitten had het filmpje nog net op tijd van Youtube weten af te trekken en op zijn account geplaatst. Geheel overeenkomstig mijn voornemen wat gas terug te nemen op het moment dat ik een mening heb, telde ik tot tien. Ik gebruikte die tien tellen eigenlijk voornamelijk om bondig samen te vatten wat ik voelde en plaatste vervolgens de reactie : je doet nu precies wat die creep wil dat je doet… Een reactie op die reactie bleef lange tijd uit.

Op het terras was RS een andere mening toegedaan. 'Laat de krankzinnigheid zien van deze man en dan zijn mensen heus wel in staat om het te zien voor wat het is : een ongenuanceerde, ongefundeerde oproep voor geweld tegen een gevaar dat in wezen niet bestaat'.

Nu ben ik geen cynicus. Ik geloof nog steeds dat mensen van nature goed zijn en heel goed in staat zijn om goed van kwaad te onderscheiden. Ik vind nog steeds genoeg bewijzen om deze stelling te onderstrepen. Maar: ik heb het filmpje bekeken. Twee keer. De eerste keer heb ik mijn afschuw en ongeloof weggeslikt, de tweede keer heb ik geprobeerd te vergeten door wie het filmpje is gemaakt en ben 'zo objectief mogelijk' gaan kijken. En kon ik me voorstellen dat er mensen zijn bij wie al een bodem van angst en onzekerheid is gevormd, een voedzame bodem, verrijkt door de humus van rottende ongenuanceerdheid die zij de afgelopen jaren door Wilders en consorten toegediend hebben gekregen, die de boodschap van Breivik omhelzen. Moet je die mensen een tienstappen plan en een motivatie geven om de toch al onder druk staande democratie en beschaving verder te kunnen vernietigen? Lijkt mij een gevaarlijk experiment.

RS en HdW (de laatste reageerde tijdens de discussie, al was hij hiervan niet op de hoogte) zijn dus van mening dat je dit moet laten zien om de krankzinnigheid ervan zichtbaar te maken. Maak het openbaar. Inherent aan die mening is de overtuiging dat iedereen in staat is om de krankzinnigheid ervan in te zien. Ik geloof niet meer dat dat waar is. Over de gruwelijkheid van de daden van Breivik zullen de meesten het wel eens zijn : onacceptabel. Maar als de motieven erachter worden begrepen en worden omhelsd, dan is een vrezen voor een herhaling van de gruweldaad terecht. Want wees eerlijk : als je zolang bezig bent als Breivik om je angst woorden en vorm te geven, dan wil je publiek. Anders was het zonde van je tijd. Een Lone Wolf huilt omdat hij gehoord wil worden, hij huilt om zijn roedel te verzamelen.

En tot slot : als moeder dan nog even. Of als vader. Stel je bent je zestienjarige zoon verloren. Omdat hij, terwijl hij probeerde te vluchten van de dood op de oever, door zijn hoofd is geschoten. Stel je bent die moeder. Of vader. Hoe voel je je dan als je ziet dat jouw kind, dat ook een visie had, nooit meer gehoord zal worden terwijl de woorden van zijn moordenaar wereldwijd verspreid worden? Hij krijgt een stem terwijl, neen, omdát die van jouw kind voor altijd is verstomd. Ik weet wat ik zou voelen.

Socrates zei het al : '"De kortste en zekerste manier om eervol in de wereld te leven is om zich voor te doen zoals men werkelijk is; alle menselijke deugden nemen toe en worden versterkt door ze in de praktijk te brengen en ze te ervaren."

Geen gemakkelijke opgave, dat is waar, maar wel een mooi streven. En één van de uitgangspunten van de hoofdpersoon uit mijn boek. Zonder dat hij zich hier overigens enorm van bewust is. Maar ik ben de schepper, wat een mooi vak, en daarom kan ik de hoofdpersoon een handje helpen.

Mijn hoofdpersoon is voor een deel samengesteld uit eigenschappen en verhalen van mensen die ik ken uit mijn omgeving. Ik heb die personen ontdaan van rafels, ben een beetje gaan knutselen, hier een oog, daar een deugd, daar nog wat passie en voilá : ik creëerde een persoon die ik fascinerend en de moeite waard vind.

De naam die ik verzon is een man van vlees en bloed geworden. Niet zuiver deugdzaam, dat niet. Er blijft genoeg uit te zoeken. Dáár kan ik wel een boek over schrijven. De hoofdpersoon doet inmiddels uitspraken die hij zelf heeft bedacht en die mij verrassen. Hij wil naar plekken waar ik nog nooit van gehoord heb. Hij doet dingen die ik onbegrijpelijk vind. Het enige dat ik hoef te doen is volgen: "ga maar circuskind'.

Maar nu zie ik plotseling de valkuilen van mijn Frankensteinoperatie. Ik heb een man geschapen die ik graag zou willen kennen. Maar in het proces van het schrijven heb ik de verworven eigenschappen van de man ongemerkt toegedicht aan de mensen die er model voor stonden. Een omgekeerd proces dus. Die modellen hebben wel rafels. Die modellen lopen bijvoorbeeld een paar meter voor me uit terwijl ik, zwikkend op mijn voor hen aangetrokken hakken, probeer hen bij te houden. Klein rafeltje, toegegeven, maar toch. Dat zou mijn hoofdpersoon nooit doen.

Misschien hebben zij dat altijd al gedaan maar viel het me niet eerder op. Mijn teleurstelling is groot en wordt hen zwaar aangerekend. Intussen zie ik natuurlijk ook wel in, ik ben tenslotte niet achterlijk, dat ik de modellen niet kan vormen zoals ik mijn hoofdpersoon naar eigen genoegen kan modelleren. Elke poging daartoe zou zinloos zijn. Dus neem ik afscheid. Niet van de hoofdpersoon maar van de modellen.

En dat maakt het schrijversbestaan, zo pril nog, tot een nog eenzamer bestaan dan ik al vermoedde. Misschien zou ik er goed aan doen een afgeleide van de de woorden van de sandaaldragende wijze in praktijk te brengen en de mensen te beschrijven zoals ze werkelijk zijn…maar ja, dan kan ik net zo goed een foto maken.

Socrates zei het al : '"De kortste en zekerste manier om eervol in de wereld te leven is om zich voor te doen zoals men werkelijk is; alle menselijke deugden nemen toe en worden versterkt door ze in de praktijk te brengen en ze te ervaren."

Geen gemakkelijke opgave, dat is waar, maar wel een mooi streven. En één van de uitgangspunten van de hoofdpersoon uit mijn boek. Zonder dat hij zich hier overigens enorm van bewust is. Maar ik ben de schepper, wat een mooi vak, en daarom kan ik de hoofdpersoon een handje helpen.

Mijn hoofdpersoon is voor een deel samengesteld uit eigenschappen en verhalen van mensen die ik ken uit mijn omgeving. Ik heb die personen ontdaan van rafels, ben een beetje gaan knutselen, hier een oog, daar een deugd, daar nog wat passie en voilá : ik creëerde een persoon die ik fascinerend en de moeite waard vind.

De naam die ik verzon is een man van vlees en bloed geworden. Niet zuiver deugdzaam, dat niet. Er blijft genoeg uit te zoeken. Dáár kan ik wel een boek over schrijven. De hoofdpersoon doet inmiddels uitspraken die hij zelf heeft bedacht en die mij verrassen. Hij wil naar plekken waar ik nog nooit van gehoord heb. Hij doet dingen die ik onbegrijpelijk vind. Het enige dat ik hoef te doen is volgen: "ga maar circuskind'.

Maar nu zie ik plotseling de valkuilen van mijn Frankensteinoperatie. Ik heb een man geschapen die ik graag zou willen kennen. Maar in het proces van het schrijven heb ik de verworven eigenschappen van de man ongemerkt toegedicht aan de mensen die er model voor stonden. Een omgekeerd proces dus. Die modellen hebben wel rafels. Die modellen lopen bijvoorbeeld een paar meter voor me uit terwijl ik, zwikkend op mijn voor hen aangetrokken hakken, probeer hen bij te houden. Klein rafeltje, toegegeven, maar toch. Dat zou mijn hoofdpersoon nooit doen.

Misschien hebben zij dat altijd al gedaan maar viel het me niet eerder op. Mijn teleurstelling is groot en wordt hen zwaar aangerekend. Intussen zie ik natuurlijk ook wel in, ik ben tenslotte niet achterlijk, dat ik de modellen niet kan vormen zoals ik mijn hoofdpersoon naar eigen genoegen kan modelleren. Elke poging daartoe zou zinloos zijn. Dus neem ik afscheid. Niet van de hoofdpersoon maar van de modellen.

En dat maakt het schrijversbestaan, zo pril nog, tot een nog eenzamer bestaan dan ik al vermoedde. Misschien zou ik er goed aan doen een afgeleide van de de woorden van de sandaaldragende wijze in praktijk te brengen en de mensen te beschrijven zoals ze werkelijk zijn…maar ja, dan kan ik net zo goed een foto maken.

Er was eens een meeuw die wilde dat hij een nachtegaal was. Al op het moment dat hij zijn snavel door de de dunne wand van zijn geboortehuis boorde, had hij het gevoel uit een verkeerd ei te zijn geboren. In de jaren dat hij opgroeide werd dit gevoel alleen maar sterker. Terwijl zijn familieleden zich tegoed deden aan volle luiers die zij uit de halfgeopende klikobakken roofden en vervolgens elkaar de hele nacht krijsend kond deden van nieuw gevonden voedselhaarden, zat onze meeuw aan de rand van het dak zwijgzaam toe te kijken. Hij schaamde zich voor zijn gulzige en luidruchtige soortgenoten.

Als de andere meeuwen eindelijk sliepen oefende hij zachtjes zijn toonladders. Hij maakte zich daarbij zo klein mogelijk en trok zowel zijn dikke witte buik als zijn snavel in. Elke dag vloog hij naar de winkel waar hij ooit een wijsje hoorde, zo mooi dat het hem betoverde. Elke dag ging hij zitten op de rand van de overkapping boven de deur. Alleen wanneer het een warme dag was kon hij het wijsje horen, dan stonden de deuren open. Maar hij zat er elke dag in de hoop dat één van deuren open zou gaan en hij een flard van het wijsje kon horen. Andere meeuwen zaten naast hem. Maar zij hadden alleen oog voor de bakker tegenover de winkel. Op elk kruimeltje brood dat de mensen lieten vallen doken zij, elkaar krijsend bevechtend.

Op een dag kon hij het fluiten. Toen alle meeuwen eindelijk sliepen en het gekrijs op de daken was verstomd, floot hij het. En voor wie een beetje moeite doet en nog laat wakker is, is het hoorbaar. Heel zacht hoor je dan, vanaf één van de platte daken van één van de huizen in één van de straten van het Kleverpark in Haarlem … 'Echt Hemaaa'.

Er was eens een meeuw die wilde dat hij een nachtegaal was. Al op het moment dat hij zijn snavel door de de dunne wand van zijn geboortehuis boorde, had hij het gevoel uit een verkeerd ei te zijn geboren. In de jaren dat hij opgroeide werd dit gevoel alleen maar sterker. Terwijl zijn familieleden zich tegoed deden aan volle luiers die zij uit de halfgeopende klikobakken roofden en vervolgens elkaar de hele nacht krijsend kond deden van nieuw gevonden voedselhaarden, zat onze meeuw aan de rand van het dak zwijgzaam toe te kijken. Hij schaamde zich voor zijn gulzige en luidruchtige soortgenoten.

Als de andere meeuwen eindelijk sliepen oefende hij zachtjes zijn toonladders. Hij maakte zich daarbij zo klein mogelijk en trok zowel zijn dikke witte buik als zijn snavel in. Elke dag vloog hij naar de winkel waar hij ooit een wijsje hoorde, zo mooi dat het hem betoverde. Elke dag ging hij zitten op de rand van de overkapping boven de deur. Alleen wanneer het een warme dag was kon hij het wijsje horen, dan stonden de deuren open. Maar hij zat er elke dag in de hoop dat één van deuren open zou gaan en hij een flard van het wijsje kon horen. Andere meeuwen zaten naast hem. Maar zij hadden alleen oog voor de bakker tegenover de winkel. Op elk kruimeltje brood dat de mensen lieten vallen doken zij, elkaar krijsend bevechtend.

Op een dag kon hij het fluiten. Toen alle meeuwen eindelijk sliepen en het gekrijs op de daken was verstomd, floot hij het. En voor wie een beetje moeite doet en nog laat wakker is, is het hoorbaar. Heel zacht hoor je dan, vanaf één van de platte daken van één van de huizen in één van de straten van het Kleverpark in Haarlem … 'Echt Hemaaa'.